Η ασφυκτική πίεση που μας ασκούν οι Ευρωπαίοι με τα χρέη της Ελλάδας, είναι μια κραυγαλέα απόδειξη ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι τίποτα παραπάνω, πέρα από αυτό για το οποίο ξεκίνησε: μία Μεγάλη εμπορική και οικονομική Σύμβαση ευρωπαϊκών κρατών (Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, όπως την αρχικά την ονόμασαν), όπου, στα λόγια είμαστε όλοι Ευρωπαίοι, αλλά στα δύσκολα το κάθε κράτος κοιτάζει τον εαυτό του.

Βεβαίως, δεν θα αρνηθούμε τις κορυφαίες ευθύνες των πολιτικών αρχηγών μας, πολλοί από τους οποίους κατασπατάλησαν τα κονδύλια της ΕΕ, με τους υπόλοιπους να κάνουν τους ανήξερους. Το ερώτημα όμως που γεννάται είναι: Τόσα χρόνια οι Ευρωπαίοι, δεν γνώριζαν το πόσο διεφθαρμένες ήταν  οι ελληνικές κυβερνήσεις; Δεν γνώριζαν που έδιναν τα κονδύλια, από την διασπάθιση των οποίων γεννήθηκε πληθώρα από κουκουλωμένα σκάνδαλα (βλ. SIEMENS, Ολυμπιακοί Αγώνες, Κτηματολόγιο, στρατιωτικοί εξοπλισμοί, κατασκευαστικά έργα, προγράμματα απασχόλησης stage);

Δεν είναι δυνατόν ο απλός ελληνικός λαός, των χαμηλότερων μισθών και των περισσότερων φόρων στην ΕΕ, να θεωρείται από τους Ευρωπαίους ως κλέφτης και απατεώνας του κοινού ποινικού δικαίου. Κατά τον ελληνικό ΠΚ, αλλά και από όλη την φιλοσοφία του ποινικού δικαίου διεθνώς, ένα έγκλημα απαιτεί ανθρώπινη πράξη, από συγκεκριμένο δράστη και καταλογιστή σε αυτόν. Δεν προβλέπεται πουθενά συλλογική ποινική ευθύνη. Επίσης, δεν προβλέπονται ποινικά αδικήματα κατά νομικών προσώπων (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων), παρά μόνο για τους νόμιμους εκπροσώπους τους.

Κλέφτες λοιπόν και απατεώνες δεν είναι όλοι οι Έλληνες, αλλά οι κυβερνήσεις τους και μάλιστα, συγκεκριμένα πρόσωπα από αυτές, με ονοματεπώνυμα και διευθύνσεις. Αν μάλιστα κάποιος ισχυριστεί ότι υπάρχει συλλογική ευθύνη του ελληνικού λαού με τις κυβερνήσεις που αυτός δημοκρατικά εκλέγει, γιατί τον εκπροσωπούν, θα υποπέσει σε άτοπα για την έννοια και τον ρόλο της Δημοκρατίας. Ο ελληνικός λαός δεν είπε σε κανέναν πολιτικό αρχηγό «κλέψε», ή πάρε δάνειο με επαχθείς όρους, ώστε να γίνει ηθικός αυτουργός και συνένοχος. Άσκησε το δικαίωμα του εκλέγειν, ώστε να μην έχουμε αναρχία (κάποιον έπρεπε να ψηφίσει), ενώ από την άλλη, όπως αποδεικνύει και η μίζερη πραγματικότητα του Έλληνα, ο απλός λαός δεν καρπώθηκε τίποτα από τα «κλεμμένα».

Στην Ελλάδα του σήμερα δεν υφίσταται άμεση δημοκρατία (δικαίωμα εκλέγεσθαι). Ο απλός Έλληνας πολίτης, δεν μπορεί να συμμετάσχει στην εξουσία, λόγω των τεράστιων ποσών που πρέπει να δαπανήσει ο ίδιος προεκλογικά (υπολογίζεται περίπου σε 50.000 ευρώ μόνο το λάδωμα σε τοπική εφημερίδα για μία φωτογραφία ή ένα θετικό σχόλιο για έναν υποψήφιο, για να μην μιλήσουμε για εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας και τηλεοπτικά κανάλια).

Επίσης, δεν υπάρχει ούτε αντιπροσωπευτική δημοκρατία (δικαίωμα εκλέγειν), γιατί δεν κυβερνούν οι βουλευτές και οι συγκεκριμένοι πρωθυπουργοί που ψηφίζει κάποιος, αλλά οι βαθείς, αιωνόβιοι, κομματικοί μηχανισμοί των παρασκηνιακών εκβιασμών (βλ. σκάνδαλο Ζαχόπουλου) και του πελατειακού συστήματος.

Εκ των πραγμάτων λοιπόν, η δημοκρατία στην Ελλάδα του σήμερα πάσχει (υπάρχει Ολιγαρχία), εκμηδενίζοντας τις όποιες συλλογικές ευθύνες του απλού ελληνικού λαού για τα χάλια της Ελλάδας. Η δημοκρατία του Έλληνα περιορίζεται μόνο στην ελευθερία επιλογής μεταξύ «ολίγων» προυχόντων….Ή αυτοί – ή αναρχία («Καραμανλής ή χάος», όπως είπε το φθινόπωρο του 2008 ο Ευριπίδης Στυλιανίδης, «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε» κατά την γνωστή ρήση του Γ. Παπανδρέου στις εκλογές του 2009). Ενώ τέλος επικρέμεται πάντα και ο σοβιετικού τύπου ολοκληρωτισμός του ΚΚΕ.

Για το ζήτημα δε της συλλογικής ευθύνης λαών και κυβερνήσεών του, έχουμε να προσθέσουμε και τα εξής. Όταν μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο όλος ο κόσμος κατηγόρησε τους Γερμανούς ως τέρατα, για τις θηριωδίες των Ναζί, οι απλοί Γερμανοί έσπευσαν να πουν ότι δεν φταίνε αυτοί… αλλά η χούντα του Χίτλερ…Εδώ δεν υπάρχει συλλογική ευθύνη λαού και κυβέρνησης..;;

Τα ίδια ισχυρίζονται και οι Αμερικανοί, Άγγλοι και Ισραηλινοί πολίτες όταν γίνονται θύματα βομβιστικών επιθέσεων Μουσουλμάνων εξτρεμιστών, ως αντίποινα για καταστροφές στην Παλαιστίνη και σε άλλες μουσουλμανικές χώρες. Φωνάζουν οι ίδιοι ότι δεν φταίνε σαν απλοί, αθώοι πολίτες για τις λάθος επιλογές των κυβερνήσεών τους… Εδώ δεν υπάρχει συλλογική ευθύνη πολιτών και κυβερνήσεών τους..;;

Γιατί να έχουν συλλογική ευθύνη οι απλοί Έλληνες πολίτες, με τους απατεώνες (ή τα golden boys όπως λέγονται στην οικονομική διάλεκτο) των κυβερνήσεων που τους χρέωσαν..;;

Μία άλλη μομφή που μπορεί να πει κάποιος Ευρωπαίος κατά των Ελλήνων  συλλογικά, ότι δηλαδή, αντί να δουλεύουν, έσπευσαν να διοριστούν στο Δημόσιο και να κάθονται, εξαναγκάζοντας την χώρα σε δανεισμό για την πληρωμή των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, καταρρίπτεται άμεσα με το εξής ερώτημα: Πώς να μην διοριστεί ο Έλληνας στο Δημόσιο για να «φάει ένα κομμάτι ψωμί», αφού όλα τα παραγωγικά επαγγέλματα τα κράτησαν οι Ευρωπαίοι για τους εαυτούς τους, κάνοντας τους Έλληνες τους καλύτερους πελάτες τους…!! Έχουν συνειδητοποιήσει ότι στην Ελλάδα σήμερα δεν παράγουμε τίποτα; 

1) Αγοράζουμε από τους Ευρωπαίους αυτοκίνητα (Γάλλους, Άγγλους, Γερμανούς, Ιταλούς κτλ), την στιγμή που όλοι ξέρουμε τους παράγοντες που δεν μας άφησαν να φτιάξουμε εργοστάσια κατασκευής δικών μας αυτοκινήτων.

2) Δαπανούμε 2,5 φορές παραπάνω από ό,τι δίνουμε για εισαγωγή πετρελαίου, μόνο για εισαγωγή κρέατος και γάλακτος από την Ευρώπη (βλ. προμήθεια κρέατος για τον ελληνικό στρατό).

3) Εξαναγκαζόμαστε σε εισαγωγή βασικών τροφών από την Ευρώπη (πχ πορτοκάλια, λεμόνια, λάδι κτλ), την στιγμή που η ΕΕ μας αναγκάζει να θάβουμε τα δικά μας προϊόντα, σε σημείο διάλυσης της ελληνικής γεωργίας.

4) Στις τηλεπικοινωνίες, δεν χρειάζεται να αναφέρουμε το πόσο έρμαια έχουμε γίνει των Ευρωπαϊκών τηλεπικοινωνιακών συστημάτων, όπως φάνηκε και με το σκάνδαλο της Γερμανικής SIEMENS.

5) Όσο για τα εξοπλιστικά προγράμματα, και εδώ οι Ευρωπαίοι έχουν στήσει απερίγραπτο φαγοπότι εις βάρος των Ελλήνων.

Καταρχήν, αφού η Ελλάδα είναι ευρωπαϊκό έδαφος, που σημαίνει ότι μία εισβολή στα ελληνικά εδάφη είναι εισβολή σε έδαφος της ΕΕ, γιατί κανένας Ευρωπαίος δεν συμβάλλει οικονομικά στον εξοπλισμό μας, και μας λένε όλοι να κόψουμε τον λαιμό μας; Γιατί Γερμανοί και Γάλλοι απαιτούν τεράστια ποσά για την προμήθεια σε εμάς τεθωρακισμένων αρμάτων και φρεγατών..;; Αφού υπερασπιζόμαστε ευρωπαϊκό έδαφος, γιατί πρέπει να τους πληρώνουμε για τα όπλα που μας δίνουν;

Εκτός από αυτά, οι Ευρωπαίοι φίλοι μας, μας φόρτωσαν και την Συνθήκη ελέγχου Συμβατικών όπλων 1992 (CFE), κατά την οποία καθιερώθηκαν υποχρεωτικές οροφές στην προμήθεια οπλικών συστημάτων από Ελλάδα και Τουρκία. Για παράδειγμα, μόνο για τα τεθωρακισμένα άρματα μάχης καθιερώθηκε ο αριθμός των 1.735 για την Ελλάδα και 2.795 για την Τουρκία. Για την Τουρκία όμως οι Ευρωπαίοι φίλοι μας εισήγαγαν εξαίρεση για τα ανατολικά εδάφη της, όπου, σύμφωνα πάντα με την συνθήκη αυτή, οι Τούρκοι εκεί μπορούν να έχουν ό,τι και όσα όπλα θέλουν. Μόνο λοιπόν τα άρματα μάχης που διατηρούν οι Τούρκοι στις περιοχές αυτές, ξεπερνούν τα 4.000 (βλ. περιοδικό «Στρατηγική» Δεκ. 2008).

Ο τομέας λοιπόν των αμυντικών δαπανών, αν και κορυφαίας σπουδαιότητας για το μέλλον της Ελλάδας, μέσα στις απροκάλυπτες επεκτατικές βλέψεις Σκοπίων και Τουρκίας, δεν έχει υποστεί μόνο τις εξωφρενικές οικονομικές απαιτήσεις των Ευρωπαίων. Δεν κατάφερε να ξεφύγει ούτε από τα νύχια διεφθαρμένων στελεχών των ελληνικών κυβερνήσεων. Χαρακτηριστικά, οι πληρωμές για το εξοπλιστικό πρόγραμμα 2001-2005, μετακυλήθηκαν μετά το 2004….τινάζοντας στον αέρα τον προϋπολογισμό της κυβέρνησης Καραμανλή, πριν ακόμα αναλάβει καθήκοντα…

Φυσικά, πάντα οι Ευρωπαίοι δεν ήξεραν τίποτα…λες και μιλάμε για πενταροδεκάρες. Η κυβέρνηση Σημίτη τους κορόιδεψε…!!! 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Η επιμονή των Ευρωπαίων να χαρακτηρίζουν σύσσωμους τους Έλληνες απατεώνες, χωρίς διακρίσεις σε συγκεκριμένα  πρόσωπα, αποδεικνύει, ύστερα από τα παραπάνω, τα εξής:

α) Ότι φοβούνται να ξεσκεπάσουν συγκεκριμένα πρόσωπα στην Ελλάδα, που κατασπατάλησαν τα Ευρωπαϊκά κονδύλια, γιατί ξέρουν ότι τα πρόσωπα αυτά θα ξεσκεπάσουν και στελέχη κυβερνήσεων ευρωπαϊκών κρατών, με τα οποία είχαν παράνομες δοσοληψίες (βλ SIEMENS).

β) Οι διεφθαρμένες ελληνικές κυβερνήσεις τόσα χρόνια τους βόλευαν, καθώς είχαν καταντήσει την Ελλάδα τον καλύτερο πελάτη τους. Tώρα όμως που οι Ευρωπαίοι είδαν ότι οι Έλληνες δεν έχουν τίποτα άλλο να τους δώσουν, ξαφνικά και «όλως αναπάντεχα», διαπίστωσαν ότι σύσσωμοι οι Έλληνες είναι κλέφτες και απατεώνες, ώστε να μας πάρουν και τα ρέστα.

γ) Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε τι είναι ικανοί οι Ευρωπαίοι να κάνουν όταν τους χρωστά κανείς χρήματα. Χαρακτηριστικά, τον Μάιο του 1203 οι Ευρωπαίοι Σταυροφόροι της 4ης Σταυροφορίας (κυρίως Γερμανοί και Βενετοί),  αποφάσισαν να  εκστρατεύσουν κατά της Κωνσταντινούπολης για να αποκαταστήσουν στον θρόνο τον εκθρονισθέντα Αλέξιο Άγγελο, ύστερα από υποσχέσεις για 200.000 ασημένια μάρκα που τους έταξε. Όταν τελικά αρνήθηκε να τους τα δώσει, δεν δίστασαν να ξεκινήσουν την γνωστή πολιορκία της Κων/πολης. Και όταν και αυτοί που τον διαδέχτηκαν (Ισαάκιος Άγγελος, Αλέξιος Δ, Αλέξιος Μούρτζουφλος) φάνηκαν επίσης ασυνεπείς στις «συμβατικές» τους υποχρεώσεις, μετά από αλλεπάλληλες συγκρούσεις κατέλαβαν την Κων/πολη στις 13-4-1204 και κυριολεκτικά την ισοπέδωσαν….(περιοδικό “Στρατιωτική Ιστορία” τεύχος 38).

ε) Η μοίρα της Ελλάδας ανάμεσα στους «άρπαγες» της ΕΕ  (οι οποίοι δεν ήξεραν !!! τόσα χρόνια  πού έδιναν τα κονδύλια της ΕΕ) και τα γεράκια του ΝΑΤΟ (δηλ. της Αμερικής), φαίνεται καταδικασμένη. Μία ζωή να πληρώνουμε και μία ζωή να φταίμε και να χρωστάμε, μέχρι να τελικά να εξαφανιστούμε από την υπογεννητικότητα (στην οποία συμβάλλει καθοριστικά η κατεστραμμένη οικονομία μας), και από  την λαθρομετανάστευση. Η μοναδική λύση βρίσκεται στον κυριότερο παράγοντα που μας απελευθέρωσε ύστερα από την παραλίγο  αποτυχία της ελληνικής επανάστασης του 1821: τους Ρώσους.

 Την στιγμή που ο Κιουταχής αλώνιζε στην Στερεά Ελλάδα και ο Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο, ήταν η επιμονή των Ρώσων, οι οποίοι με τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο 1828-1829, συνέτριψαν τους Τούρκους και επέβαλαν την ανεξαρτησία (και όχι αυτονομία που ήθελαν οι Άγγλοι) της Ελλάδας, με σύνορα στον Αμβρακικό – Παγασητικό. Το πεζικό των Τούρκων κάμφθηκε από το πεζικό των Ρώσων και όχι από το ναυτικό του Ναυαρίνου (στο οποίο ναυτικό, οι Έλληνες είχαν ούτως ή άλλως την κυριαρχία στο Αιγαίο).

Μερικοί πρέπει να ξυπνήσουν από τον λήθαργο του μεγαλείου του Περικλή και του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Για να επιβιώσει η Ελλάδα σήμερα, πρέπει να επιλέξει σωστά τις συμμαχίες της. Η επιλογή της ΕΕ απέτυχε, καθώς οι Ευρωπαίοι, τόσα χρόνια δεν μοιράστηκαν μαζί μας την παραγωγή και την  τεχνογνωσία τους στις βιομηχανίες, τα αυτοκίνητα, τις τηλεπικοινωνίες και τα οπλικά συστήματα, προτιμώντας να μας έχουν ως τους καταχρεωμένους πελάτες τους και τα γκαρσόνια τους, όταν έρχονται για τις διακοπές τους. Έφτασαν σε σημείο να διαλύσουν (με τις αποφάσεις τους για επιδοτήσεις, τις ποσοστώσεις και τις εξευτελιστικές  τιμές) ακόμα και το φαγητό που τρώμε, την ελληνική γεωργία.

Η επιλογή της Αμερικής και αυτή απέτυχε, καθώς, εκτός του ότι κοντεύουμε να  μετατραπούμε σε μία ακόμα πολυπολιτισμική, αμερικανική πολιτεία (ήδη έχουμε Έλληνα πρωθυπουργό Αμερικανό υπήκοο..!!!), είναι σίγουρο ότι σύντομα θα προσπαθήσουν να αφαιρέσουν ελληνικά εδάφη, καθώς τα συμφέροντά τους, ανέκαθεν, ήταν κυρίως με το μέρος των Τούρκων.

Η λύση είναι απλή. Ή στρεφόμαστε προς τους Ρώσους (οι οποίοι άλλωστε ήταν αυτοί που μας απελευθέρωσαν το 1830) και συναλλασσόμαστε με αυτούς οικονομικά και στρατιωτικά, ή καθόμαστε και «απολαμβάνουμε» την επερχόμενη διάλυσή μας, κλαίγοντας, παρακαλώντας για δάνεια και ζητιανεύοντας τις γερμανικές αποζημιώσεις από την γερμανική κατοχή σε έναν ανίερο συμψηφισμό με τα χρέη που μας δημιούργησαν τα golden boys των ελληνικών κυβερνήσεων.

Τόσα χρόνια οι ελληνικέ&sigma


Διαβάστε περισσότερα...



Τουρκική διαμεσολάβηση μεταξύ Βοσνίας και Σερβίας



(Reuters Pictures, 9/2/2010)

Nέα προσπάθεια διπλωματικής διαμεσολάβησης ανέλαβε η Τουρκία στον βαλκανικό χώρο. Η πρωτοβουλία της Άγκυρας να γεφυρώσει τις διαφορές μεταξύ Βελιγραδίου και Σαράγεβου είναι ενδεικτική των ηγεμονικών τάσεων της γείτονος στην περιοχή.

Ακόμη μια διαμεσολαβητική προσπάθεια της τουρκικής διπλωματίας ήρθε στο φως της δημοσιότητας προσφάτως. Κατόπιν πρωτοβουλίας του τούρκου υπουργού Εξωτερικών Α. Νταβούτογλου, στις συναντήσεις των υπουργών Εξωτερικών της Σερβίας Βουκ Γέρεμιτς και της Βοσνίας - Ερζεγοβίνης Σβεν Αλκαλάι, σημειώθηκε πρόοδος προς την κατεύθυνση της ομαλοποίησης των τεταμένων σχέσεών τους.

Οι υπουργοί Εξωτερικών της Σερβίας, της Βοσνίας - Ερζεγοβίνης και της Τουρκίας συναντήθηκαν την εβδομάδα που κύλησε στο πλαίσιο της πέμπτης κατά σειρά συνεδρίασης του Τριμερούς Συμβουλευτικού Μηχανισμού στην Άγκυρα. Ο εν λόγω μηχανισμός στοχεύει στη διευθέτηση των δυσεπίλυτων προβλημάτων μεταξύ Βελιγραδίου και Σαράγεβου. Η πρώτη συνεδρίαση του μηχανισμού πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 2009. Έκτοτε καθιερώθηκε η συνάντηση των υπουργών σε μηνιαία βάση και λαμβάνει χώρα εναλλάξ σε καθεμία από τις πρωτεύουσες. Η σημαντικότερη επιτυχία που σημείωσε ο μηχανισμός είναι η συμφωνία που επήλθε μεταξύ των δύο ενδιαφερομένων μερών να αναβαθμίσουν τη διπλωματική τους αντιπροσωπεία σε επίπεδο πρεσβευτών. Έτσι, ήρθη ένα σημαντικό εμπόδιο για τη διαπίστευση βόσνιου πρεσβευτή στο Βελιγράδι.


Άλλοι στόχοι του τριμερούς μηχανισμού περιλαμβάνουν την εγκαθίδρυση ανοιχτής γραμμής επικοινωνίας μεταξύ των δύο υπουργών Εξωτερικών, την επίσκεψη του σέρβου Προέδρου Μπόρις Τάντιτς στη Βοσνία, όπου οι Τούρκοι ευελπιστούν ότι θα απευθύνει «συγγνώμη» για τα έκτροπα της Σρεμπρένιτσα, και τέλος, την επίσημη επίσκεψη του βόσνιου Προέδρου στο Βελιγράδι.

Η εξέλιξη αυτή έδωσε μια ανεπανάληπτη ευκαιρία στον αρχηγό της τουρκικής διπλωματίας να δηλώσει ότι πρόθεση της Άγκυρας είναι «να πάψουν τα Βαλκάνια να είναι ένας χώρος σύγκρουσης και έντασης και να επαναπροσδιοριστεί η έννοιά τους ως χώρου συνεργασίας και επίλυσης των προβλημάτων μέσω της διπλωματίας». Η δήλωση αυτή είναι αυτόχρημα επιβεβαιωτική του τουρκικού ενδιαφέροντος για άσκηση της επιρροής της Τουρκίας στην περιοχή. Ο τούρκος υπουργός, όπως προκύπτει από το περιβόητο σύγγραμμά του, θεωρεί τη Βοσνία μουσουλμανική χώρα παρά την έντονη σερβική και κροατική παρουσία, και ως εκ τούτου επιφυλάσσει στο Σαράγεβο έναν ρόλο προκεχωρημένου φυλακίου στο κέντρο σχεδόν της Ευρώπης. Εξ ου και το ενδιαφέρον της Άγκυρας να συμπαρασταθεί στη Βοσνία στη διεθνή και περιφερειακή σκηνή. Στο σημείο αυτό, ανατρέχει η μνήμη μας στους παρόμοιους μηχανισμούς που είχαν τεθεί σε λειτουργία στην τελευταία φάση του πολέμου της Βοσνίας.

Ήταν και πάλι η Άγκυρα που στις αρχές της περασμένης δεκαετίας ακολουθώντας το οζαλικής εμπνεύσεως «άνοιγμα» προς τα Βαλκάνια, είχε αναλάβει «διαμεσολαβητικό» ρόλο μεταξύ Κροατών και μουσουλμάνων. Το τουρκικό εγχείρημα έλαβε χώρα σε μία εξαιρετικά κρίσιμη καμπή για τους μουσουλμάνους, και με τις ευλογίες της Ουάσινγκτον προλείανε το έδαφος για τη σύσταση της κροατομουσουλμανικής ομοσπονδίας. Η κατάσταση σήμερα δεν είναι και τόσο διαφορετική από τότε. Το ομόσπονδο κράτος μη έχοντας σημειώσει την απαιτούμενη πρόοδο κινδυνεύει να καταρρεύσει. Γιατί αφενός η συνομοσπονδία με τους Κροάτες αντιμετωπίζει σοβαρότατα προβλήματα, και αφετέρου οι Σέρβοι της Βοσνίας δεν φαίνεται να είναι ικανοποιημένοι από αυτήν τη «συμβίωση». Σε μια τέτοια ζοφερή εικόνα, εμφανίζεται και πάλι η Άγκυρα να προσφέρει τις «καλές της υπηρεσίες» στους μουσουλμάνους, απομακρύνοντας τον κίνδυνο και ανανεώνοντας τους συμμαχικούς δεσμούς με το Σαράγεβο.

Ανεξάρτητα από το τι επιφυλάσσει το μέλλον στην εν λόγω σερβομουσουλμανική προσέγγιση, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η αμεροληψία μιας χώρας όπως η Τουρκία, με ειδικούς δεσμούς φιλίας και σχέσεις με τους Βόσνιους (μουσουλμάνους), όπως και τότε με τους Κροάτες, λόγω κυρίως της κοινής θρησκείας τους, ελέγχεται.

Αναρωτιέται, λοιπόν, εύλογα κανείς πώς είναι δυνατό μια χώρα που έχει θέσει στόχο της να ηγηθεί του ισλαμικού κόσμου, όπως προκύπτει από τις ενέργειές της στα πλαίσια της Ισλαμικής Διάσκεψης, αλλά και του ΟΗΕ, να τηρήσει μια αμερόληπτη στάση έναντι των μη μουσουλμανικών λαών της βαλκανικής χερσονήσου.

Εξίσου ανεξήγητη παραμένει όμως και η απαθής στάση που τηρεί η Αθήνα. Δεν θα μπορούσε να συμμετάσχει στον μηχανισμό -ενδεχομένως μαζί και με την Κροατία- ως αντιστάθμισμα της τουρκικής επιρροής; Ή να αναλάβει η ίδια ως κράτος μέλος της ΕΕ ανάλογες πρωτοβουλίες; Το μόνο σίγουρο είναι ότι η Νοτιοανατολική Ευρώπη προσφέρεται ως ο καταλληλότερος χώρος για να επανακτήσει η ελληνική διπλωματία τη χαμένη της δυναμική.


Κ. Βοσπορίτης, ο νεώτερος


Διαβάστε περισσότερα...



Μια απλή εξήγηση για το χάλι μας!

Bookmark and Share

 

του Τάκη Σπηλιόπουλου
Τελικά ποιος φταίει για το χάλι μας; Γιατί φτάσαμε να μιλάμε για ενδεχόμενη πτώχευση; Η ίδια χώρα δεν είναι, που πριν πέντε χρόνια παρουσίαζε στη διεθνή κοινότητα ένα ιδανικό προφίλ χώρας, μέσω της διοργάνωσης των ολυμπιακών αγώνων; Με σύγχρονους αυτοκινητόδρομους, καινούργιο αεροδρόμιο, γέφυρες, μετρό, υπέροχα στάδια και καταπληκτική οργάνωση;

Ναι είναι η ίδια χώρα... Και δυστυχώς αυτό και μόνο το παράδειγμα των ολυμπιακών αγώνων, μπορεί εύγλωττα να εξηγήσει την κατρακύλα μας. Δείχνει τον τρόπο που λειτουργεί αυτό το κράτος, δείχνει πόσο οδυνηρή είναι η έλλειψη σχεδιασμού για το αύριο, αλλά και πόσο καταστροφική είναι η ασυνέχεια όταν ένα κόμμα διαδέχεται ένα άλλο στην εξουσία.

Όλα σχεδόν τα έργα που αποδείχθηκαν χρήσιμα και λειτουργικά, με εξαίρεση το μετρό (έργο που έγινε με καθυστέρηση 15-20 ετών), είναι έργα που έγιναν με συγχρηματοδότηση, τα οποία διαχειρίζονται σήμερα ιδιώτες. Έργα που πρόκειται να περάσουν στο Ελληνικό δημόσιο, μετά από 30- 35 χρόνια. Παράδειγμα η γέφυρα Ρίου Αντιρρίου,(που αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία, αφού στοίχισε σχεδόν ένα δις και έξη χρόνια μετά δεν κατασκευάστηκε ούτε ένα χιλιόμετρο αυτοκινητόδρομου, είτε από τη μία είτε από την άλλη πλευρά της!), η Αττική οδός και το νέο αεροδρόμιο της Αθήνας.

Αντίθετα όπου τα έργα αφέθηκαν στην δικαιοδοσία και τη διαχείριση του κράτους, είτε εγκαταλείφθηκαν, είτε έγιναν πρόχειρα και χωρίς προδιαγραφές. Παράδειγμα οι περισσότερες Ολυμπιακές εγκαταστάσεις που ενώ πληρώθηκαν πανάκριβα από το υστέρημα του ελληνικού λαού, έξη χρόνια τώρα λεηλατούνται, μετατρέπονται σε χωματερές, σκουριάζουν και καταστρέφονται!

Παράδειγμα ο επικίνδυνος Κηφισός, που συνεχίζει να ταλαιπωρεί τα νεύρα των οδηγών που τον χρησιμοποιούν. Εννοείται πως ούτε η Ιόνια οδός, ούτε ο αυτοκινητόδρομος που διατρέχει τον Θεσσαλικό κάμπο προχωρούν, ούτε η Κορίνθου Πατρών έχει ξεβαλτώσει. Ολοκληρώθηκε με χίλια βάσανα η Εγνατία οδός και ολοκληρώνεται με καθυστέρηση ο Μαλλιακός, όπου επιλέχθηκε η φτηνότερη και ευκολότερη από τις προτεινόμενες λύσεις.

Αυτά αρκούν για να γίνει αντιληπτό γιατί φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Αναζητήστε τις αιτίες στη διαφθορά, στην έλλειψη πολιτικής βούλησης, στην απουσία οργάνωσης, στις μικροκομματικές σκοπιμότητες, στον ανύπαρκτο σχεδιασμό. Όλη αυτή η προχειρότητα, η ολιγωρία, η κοντόφθαλμη λογική, που έκαναν στάχτη την κληρονομιά των (πανάκριβων) ολυμπιακών αγώνων, είναι η ίδια που έκανε στάχτη και την οικονομία της χώρας.

Αυτά και μόνο αυτά, αρκούν για να εξηγήσουν γιατί εξόκειλε το καράβι! Προφανώς υπάρχει ευθύνη και στις προηγούμενες κυβερνήσεις και μάλιστα μεγάλη. Όμως η βόμβα έσκασε στα χέρια του κ. Καραμανλή, γιατί όχι μόνο δεν κατάφερε να περιμαζέψει τις αμαρτίες του παρελθόντος, αλλά κυρίως γιατί ο ίδιος δημιούργησε τόσες και άλλες τόσες!

Διαβάστε περισσότερα...



ΨΑΧΝΟΥΝ ΓΙΑ ΣΠΑΤΑΛΕΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΒΑΣΕΙΣ

Στο μικροσκόπιο ΕΣΠΑ και URBAN II

19.02.2010
Κλιμάκιο της Κομισιόν βρίσκεται στην χώρα μας και ξεσκονίζει φακέλους
 
 
Για να μπορέσει η χώρα μας να προχωρήσει στο πρόγραμμα ΕΣΠΑ, πρέπει να ξεπεράσει τον σκόπελο των υπερβάσεων από συμβάσεις που είχαν υπογραφεί από την προηγούμενη κυβέρνηση, διαφορετικά θα πρέπει να εκτελέσει μέρος του, από εθνικούς πόρους.
Κλιμάκιο της Κομισιόν βρίσκεται στην χώρα μας και σε συνεργασία με τον υφυπουργό Οικονομίας Σταύρο Αρναουτάκη, προσπαθούν να ξεπεράσουν τα εμπόδια και να γίνουν οι απαραίτητες προσαρμογές για να τρέξει το πρόγραμμα.
Η ομάδα η οποία χειρίζεται το όλο θέμα από την Κομισιόν βρήκαν υπερβάσεις στο πρόγραμμα σύγκλισης αν και έκλεισε με απώλειες από το πρόγραμμα διακρατικής συνεργασίας Ελλάδας – Ιταλίας.
Κατά τον έλεγχο διαπιστώθηκε ότι χάθηκαν πόροι και από το πρόγραμμα URBAN II που αφορούσε δράσεις στήριξης υποβαθμισμένων ζωνών στο Πέραμα, τα Ιωάννινα, το Ηράκλειο και την Κομοτηνή.
Το πρόγραμμα αφορούσε επικέντρωση σε θέματα αστικής ανανέωσης, περιβαλλοντικά μέτρα και κοινωνική ένταξη κομματιού του πληθυσμού. Μέσω του προγράμματος URBAN II, στόχος ήταν η εμπλοκή της τοπικής κοινωνίας, η συνεργασία τοπικών αρχών και ολοκληρωμένη αντιμετώπιση σε σαφώς καθορισμένες περιοχές.


Διαβάστε περισσότερα...